Öylesine

Sanırım bu aralar çok yorgunum, fazla çalışmak, yapılacak tonlarca iş, gelecek kaygısı ve daha fazlası. Bazen diyorum bırak ne hali varsa görsün her şey olacağına varır sonra durup diyorum kendime neyin var senin kendine gel nerede görülmüş çalışmayana ekmek verildiği.
  Şu an bu yazıya başlamamın nedeni belki de sıkıntıdandır, belki de geç yatmaya alışmaktandır. Ama yazarak da dertleşebilenlerdenim bende. Belki burada uzun, alakasız, boş bir yazı yazarak sadece yazı yazmış olacağım. Ama yazmış olacağım içimdekileri, üstü kapalı ya da net.
  Yazacağım neden kırıldığımı, geçmişte çok daha farklı davransaydım her şeyin daha farklı olacağını. Şu an ki halimden daha mı iyi olurdu yoksa daha mı kötü bilinmez. Ama bilinen bir şey var ki o da her şeyin tam da olması gereken an da olduğu. Sabrım bundandır. Bundandır gördüğüm eziyetlerin geçip gideceğine inancım.
  Yapmaya çalışmak, çabalamak belki de boş yere. Sırf kendini kanıtlamak, bende yapabiliyorum demek için. Görmezler ya sizin çabanızı hiçe sayarlar ya öyle üzgün hissediyorum bugün. Keşke yapabilsem her şeyi diyorum, her şey istediğim gibi olsa diyorum ama olmuyor işte. Ben çok istedim mi olmaz zaten, aslında hiç istemediğim olur.
  Hayat sürprizlerle dolu, çok güzel yaşamak derken bir gün hayat ne kötü, yaşanmaz diyoruz bazen. Bırakıp gitmek istiyoruz sırf bu kararsızlık yüzünden. Ne olacaksa olsun diyoruz kendimize, olsun ve bitsin artık. İstemiyorum sürpriz falan. İstediğim sadece mutlu, huzurlu sağlıklı bir yaşam. Ve belki de yapabilirsem yardım etmek insanlara, katkı vermek bir şeylere, adını duyurmak, böyle biri vardı dedirtmek aslında.
  Her neyse yine saçmaladım işte
  Olmadı bu sefer yine istediklerim
  Ve olmayacak belki de bir daha istediklerim
   Bir son bulacak her  şey
   Bir tek  adımız kalacak
   Akıllarda ta en kuytularda